{{ به نام ایزد منان }}

به دامغان که آمدم با دوستان فروانی آشنا شدم و این یکی از بزرگترین شانسهای زندگی من بود .روز به روز علاقه من به موسیقی بیشتر میشدوبه فکر فرو میرفتم...

اما از این که نمی توانستم استعداد خودم را که در زمینه صدا و موسیقی بود شکوفا کنم ، سخت ناراحت بودم .

با این همه احوال از موسیقی و خوانندگی در ذهن خود چیزهای بزرگی ساخته بودم ، چیزهای که در خیال خود، هیچ وقت به آنها نمی رسیدم. کم کم من دارای یک سیستم کامپیوتر شدم ، علاقه من به کامپیوتر زیاد بود و کنجکاویم هم بیشتر...

این علاقه سبب شد که بخواهم با این وسیله آشنا گردم ، روزها ازپس هم  گذشتن ، هروز بیشتر می آموختم و لذت فراوانی درمن،حاصل می شد ، حال آنکه موسیقی برای من هدف دور دست و یکی از مهم ترین اهداف من بود ، من کامپیوتر را بخوبی فرا آموختم تا جایی که می توانستم خواسته ها ی خود را انجام دهم .

از کودکی سر سوزن ذوقی در زمینه تأتر داشتم وفکر می کردم استعدادهایم در این زمینه نهفته است اما اشتباه هم نمی کردم ، زیرا در این زمینه بیشتر موفق بودم،اما تمایل و علاقه بیشتری نسبت به موسیقی داشتم وبلاخره، هم اکنون :  تصمیم گرفتم به ندای قلبم جامعه عمل بپوشانم و گویی به مقصود خود نزدیک شده ام .در اواسط سال ۱۳۸۶ اولین آهنگ خود را روانه بازار کردم و خوشحالم که به لطف و عنایت لایزال پروردگار اولین آلبوم رسمی من پس از سال ها تلاش و زحمات بی وقفه آماده و تقدیم میگردد....

 {از تمامی دوستانی که چه مستقیم و چه غیر مستقیم با نظراتشون این حقیر رو در ارائه" هرچه بهتر فعالیت های هنری یاری دادن بی نهایت سپاس گذارم ...}

                              <<به امید روزهای پربار و زیبای آینده>>

۶/۸/۸۸ ،۱۳۸۸

مجتبی نادعلیزاده...